Žarko Paić

Pred jednu Novu godinu

          u lutanjima nubijskom pustinjom   

          D.M. je u nekoj napuštenoj kolibi

          ležao na podu u visokoj temperaturi.

          Negdje u prostranstvima

          tisuću prugasto-poprečnih površina                                 

          Tuarezi pale devin izmet da bi se

          zagrijali pod hladnim pustinjskim

          nebom.

          Timbuktu je ovdje,

          u snovima i pod naslagama

          opsjena o blistavom gradu

          tajne. 

          Nitko tada ne misli o smrti.

          Tijelo se suočava s vlastitim granicama.

          Iza toga nema ništa drugo.

          Ono što je jedino zamislivo

          nalazi se u prostoru

          nadirućih slika.

          Ceste, tvrđave od blata, beskrajna prostranstva pješčanika…

          U čemu je onda velika tajna prolaska

          kroz vrata percepcije?

          Lebdeće more,

          talozi prisutnosti kamenja

          i trava,       

          putovanje…         

Pustinje su nadolazeće vrijeme.

          Rastežu se u svim smjerovima.

          Nikakvo vrijeme ne mjeri se

          protjecanjem pijeska u pijesku.

          Od jedne do druge točke prolazi se

          kao kroz koprenu stvari.

          Iza one stvari,

          koju nazivamo posljednjom,

          moguće polje razotkriva se samo

          kao ništavno

          nešto.

          Gnosticima su bile potrebne

          pećine

          da bi napustili pomisao         

          na raskoš

          oslikotvorena

          svijeta.

          Tarkovski je u Stalkeru         

          pustio da močvarna trava

          prekrije prostor

          između onoga koji gleda

          i onoga koji diše

          poprskan preostalom

          teškom

          vodom.

          Groznica, pustinjski vjetrovi,

          oluje i zvona

          s drugih bregova…

          Ovo su samo

          naknadno utisnute riječi

          u iskustvo koje nadilazi

          njihov trag.

          Zašto je pustinja

          prispodobom posljednje granice?

Iza one stvari nema više ništa.

          Sunce iznad horizonta

          stropoštava se

          u prazan

          bunar

          od

          vremena.   

          Timbuktu

          gori

          u

          devinom

          izmetu.